Κυριακή 1 Ιανουαρίου 2023

ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ ( Από κουβέντες ...στην κουζίνα)

 


ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ

Από κουβέντες …στην κουζίνα

Ο μπαμπάς μου όταν πίνει
σίγουρα δεν καταφέρνει
να πει τώρα σταματώ.
Μετά από τα δύο ποτήρια
πρέπει να το κάνει αυτό.

Από κουβέντες στην κουζίνα
που λέει η μαμά και η θεία  Ντίνα
το άκουσα πολλές φορές.
Άμα ο μπαμπάς μου συνεχίσει
με αυτή τη συμπεριφορά
να φωνάζει στη μαμά
για τα κληρονομικά,
να βρίζει τη γιαγιά
τσιγκούνα και κακιά
επειδή δεν τον βοηθάει
με περισσότερα λεφτά,
η μαμά θα τον αφήσει.
Τελευταία τα πράγματα αγρίεψαν πολύ.
Η μαμά λέει δεν αντέχει
θα φύγουμε εμείς κι αυτή.
Η κατάσταση στο σπίτι
τη στενοχωρεί πολύ.
Με μας συνέχεια νευριάζει
όλα της φταίνε και γκρινιάζει.
Με το σχολείο πώς τα πάμε
δεν την πολυνοιάζει
και όταν πηγαίνουμε για ύπνο
δεν έρχεται κάθε βράδυ να μας αγκαλιάσει.

Από κουβέντες στην κουζίνα
τα μαθαίνω όλα εγώ
και αυτά που κρύβει η μαμά
ή λέει ψέματα σε μας.
Ξέρω, δεν θέλει να μας στενοχωρήσει
γιατί ο μπαμπάς μας αγαπά.
Βλέπει μαζί μας παιδικά
μας πάει μια φορά την εβδομάδα στην πλατεία
και ποτέ δε μας μαλώνει για μικροζημιές.
Ούτε τιμωρίες, ούτε ξυλιές.
Άσχημα τα πάμε στο σχολείο;
Λέει δεν πειράζει.
Προσπαθήστε. Ο κακός βαθμός αλλάζει.

Τα ψέματά της όμως η μαμά
και άλλα που γίνονται και τα κρύβει
και με ψέματα δεν τα ντύνει,
όλα τα κάνει
επειδή φοβάται τον μπαμπά.
Οι μελανιές στο πρόσωπο
στα πόδια της, στα χέρια
ποτέ εγώ δεν πίστεψα
πως ήταν από πέσιμο
κάποια απροσεξία.
Πάντοτε τα σημάδια αυτά
πάντοτε εμφανίζονται
μετά από φασαρία.
Κάποιες φορές τα βράδια
γυρίζει σπίτι μεθυσμένος ο μπαμπάς.
Βρίζει τη μαμά, τη γιαγιά
την εφορία, την κοινωνία
πετάει τα πιατάκια τα διακοσμητικά
και το τασάκι κάθε φορά.
Πάλι καλά που δεν σπάνε αυτά.
Η μαμά πάντα τον παρακαλάει:
«Σταμάτα, θα ξυπνήσουν τα παιδιά
οι γείτονες θα καλέσουν την αστυνομία»
μα ο μπαμπάς αγριεύει πιο πολύ.
Δε σταματάει.
Ορμάει και τη χτυπάει.
Από κουβέντες στην κουζίνα
τα μαθαίνω όλα εγώ.
Άκουσα τη μαμά αυτή τη φορά
που ήταν δυνατή, θαρραλέα.
« Έκλεισα ραντεβού στο δικηγόρο
φτάνουν οι συνεδρίες με την ψυχολόγο.
Το συζητήσαμε, δεν είναι η απόφασή μου βιαστική»
είπε στη θεία Ντίνα
και συνέχισε χωρίς κλάματα και θυμούς:
« Δεν μας αξίζει , ούτε σε μένα ούτε στα παιδιά
αυτή η ζωή.
Μια μάνα λυπημένη, νευρική
δεν είναι μάνα καλή.
Δουλεύω, προσφέρω, αγαπάω
δεν θέλω πόνο, φόβο, ντροπή, απειλές.
Θέλω σεβασμό, αγάπη, ηρεμία
θέλω χαρά, ζωή.
Το αποφάσισα.
Θέλω αλλαγή»

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2022

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ 2022 ( Τσικ τσικ τσικ τσικ ...είμαι στο τελεφερίκ)

      Θεατρικό δρώμενο για το Δημοτικό.
( Σαν τέτοιο πρέπει να υπάρξει σκηνικό . Γίνεται θόρυβος. ( τα καλικαντζαράκια τρέχουν να κρυφτούν).Ο μπαμπάς  κινείται, ανάβει φως και πηγαίνει στην  τουαλέτα. Βγαίνει και διασχίζοντας το διάδρομο-τη σκηνή αντίθετα, σβήνει το φως. Εμφανίζεται ο Τσικνιάρης και αμέσως κι  ο Λιγδιάρης) 
Η παραπάνω εισαγωγή είναι απλώς πρόταση όπως το φαντάστηκα .

 Σαν παραμύθι αρχίζει με τον διάλογο και ο εικονογράφος ( αν υπάρξει) ζωγραφίζει όπως θέλει. Ο ακροατής φαντάζεται χώρους και εικόνες μόνο από το άκουσμα αν δεν υπάρχει εικονογράφηση. 
Ίσως  ο ακροατής είναι ο πιο ελεύθερος. Γίνεται ο ίδιος δραματουργός και εικονογράφος."Πλάθει" το παραμύθι 
στα μέτρα του.

Τίτλος: Τσικ τσικ τσικ τσικ
                   είμαι στο τελεφερίκ

Τσικνιάρης: Τσικ, τσικ, τσικ, τσικ...

Λιγδιάρης: Πού ήσουν; Ανησυχήσαμε Τσικνιάρη
                  γιατί δεν ήρθες στο κελάρι; 
                  Όλοι τρέξαμε εκεί.
                  Πριν ανοίξουνε το φως
                  εμείς γίναμε καπνός.

Τσικνιάρης: Ήμουν στο διάδρομο Λιγδιάρη
                     δεν προλάβαινα να 'ρθω
                     ευτυχώς βρήκα κοντά μου
                     άλλο μέρος να κρυφτώ.

Λιγδιάρης: Αφού έχει στην κουζίνα
                  νοστιμιές ένα σωρό.
                  Τι σε τράβηξε εκεί;

Τσικνιάρης: Είδα πάνω στο χαλί
                    κάτω από το πορτ-μαντώ
                    σοκολατάκια τυλιχτά
                    αυτά, που έχουνε ποτό.
                    Μου γυαλίσαν στο σκοτάδι
                    κι είπα μετά το χοιρινό
                    ωραίο θα 'ναι ένα γλυκό
                    κάπως διαφορετικό.

Λιγδιάρης: Στο διάδρομο πού τρύπωσες; 
                   Μια κρεμάστρα και μια γλάστρα
                   θυμάμαι έχει εκεί.

Τσικνιάρης: Μ' έσωσε μία τσέπη
                    από γυναικείο παλτό.
                    Δεν θα το πιστέψεις φίλε
                    κι εκεί, βρήκα φαγητό.

Λιγδιάρης: Μπα; Γλυκό ή αλμυρό;

Τσικνιάρης: Τσικ, τσικ, τσικ ,τσικ
                     ζαχαρωμένα φυστικάκια
                     μάλιστα, δυο σακουλάκια.
                     Γλυκό και αλμυρό μαζί.
                     Έχει... εκπλήξεις η ζωή
                     καιαιαι όχι μόνο στο φαί.

Λιγδιάρης: 'Ελα, θα ΄ρθεις τώρα κάτω;
                   άσε τη φιλοσοφία
                   όπου να ΄ναι ξημερώνει
                   σε λίγο θα ξυπνήσουν όλοι.

Τσικνιάρης: Φύγε, άσε με εμένα
                    και μην ανησυχείς.
                    Πήγαινε να κοιμηθείς.    ( φεύγει ο Λιγδιάρης)
 
Τσικνιάρης: Τέτοια ευκαιρία δε χάνω
                     στο αυτοκίνητο θα μπω
                     να πάω κι εγώ στο εξοχικό.
                     Κάθε χρόνο όλο τα ίδια
                     ίδια φαγιά, ίδια γλυκά, ίδια στολίδια.
                     Όχι πως δεν περνάω καλά
                     και εκεί τα ίδια θα ΄ναι
                     τέτοιες μέρες όλα αυτά.
                     αλλά....
                     τσικ, τσικ, τσικ, τσικ
                    τι άκουσα χτες! Και... από τη χαρά μου
                    το ένιωσα και τα έπιασα
                    κουνιόνταν δίχως να το θέλω τα αφτιά μου.
                    Θ' ανέβουν είπαν σε τελεφερίκ
                    στην κούνια την περίεργη
                    που το βουνό περιδιαβαίνει από ψηλά.
                    Αμέσως, δίχως να σκεφτώ
                    είπα θα βρω τρόπο.
                    Μαζί με τους ανθρώπους και 'γω!
                    Πολλές φορές μέσα στα όνειρά μου
                    με τελεφερίκ βολτάρω
                    ψηλά στον ουρανό.
                    Να ΄την λέω η ευκαιρία
                    δεν θα φοβηθώ.
    
                  Έκανε το μυαλό μου σχέδια.
                   Αφού στις τσέπες μπαίνουν χέρια
                  στο μπουφάν το κρεμασμένο τρύπωσα
                  τη φόδρα πρόσεξα πολύ
                  πόσο και πού την ξήλωσα..

                  Όλα έγιναν ακόμα πιο καλά
                  απ' ότι τα είχα σχεδιάσει.
                  Σε όλο τα ταξίδι για το εξοχικό
                  χόρτασα ύπνο μες τη ζέστη
                  έτσι που ήταν κουκουλωμένη
                  και κοιμόταν η μικρή.
                  Μπήκα και μέσα στ'  όνειρό της 
                  κάναμε τελεφερίκ μαζί
                  αλλά καθόμουν δίπλα της
                  όχι στη θέση μου την πραγματική.
                  Αυτή, αυτή θα ήταν επικίνδυνο
                  και μέσα σε όνειρο να φανερωθεί.
                  Ποτέ, ποτέ δεν ξέρεις
                  με οδηγό το όνειρο
                  τι θα κάνει ένα παιδί.
                  Μπορεί να ΄ψαχνε το μπουφάν της
                  και αλοίμονό μας ολωνών.
                  Θα με είχε βρει.

         Τσικ, τσικ τσικ, τσικ. Είμαι στο τελεφερίκ!
         Κρυμμένος εδώ, βολτάρω στο γαλάζιο
         και από την τρυπούλα μου κοιτώ.
         Γύρω, κάτω, όλα λευκά.
         Κάπου- κάπου μιά νιφάδα
         στη μύτη μου ακουμπά
         και όταν κάνω να την πιάσω
         νερό γίνεται. Γλυστρά.

        Ωραία ήταν τα όνειρα
        αλλά... είναι καταπληκτικό
        το τέλος το πραγματικό!!!
        
       

      
         
                

 
       
            


     
 
         




        
                         

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2022

Κοντά στα Χριστούγεννα

                       
        Κοντά στα Χριστούγεννα

Βάλε τα γάντια, το σκουφί
γαλότσες, το παλτό σου
έλα, προτού νυχτώσει.
Βιάσου, πάμε στον κήπο μου
να δεις πώς πέφτει η παγωνιά
όλα πώς τα τυλίγει.

Σπάσ' τα κλαριά, είναι ξερά
περπάτα, μη φοβάσαι
κοντά μου μόνο να ΄σαι.
Να ΄μαστε. Κοίτα, ο κήπος μου.
Φτάσαμε άγια ώρα
τώρα που πέφτει η παγωνιά 
κι όλα θα τα γλυκάνει.

Διάλεξε δύο λάχανα
για του Χριστού τα σπάργανα
θα βρω εγώ σημάδι.
Γυρνάμε; Έρχεται βράδυ.


Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2022

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ (Η νύχτα που γεννήθηκε... ένα γλυκό)

                                            Η νύχτα που γεννήθηκε... ένα γλυκό.


Προτού γίνω το γλυκάκι
το ωραίο το φουσκωτό
πριν πολύ πολύυυυυ καιρό...
εγώ διάλεξα τον τόπο
εγώ διάλεξα τον τρόπο.
Ήθελα να γεννηθώ.

Ήταν καταχείμωνο
το κρύο τσουχτερό.
Ψηλά σ'  ένα βουνό
κάπου σε μια χώρα 
σ' ένα μικρό χωριό
μέσα σε μια κουζίνα
χωρίς ηλεκτρικό
η κυρά, η Σταματίνα,
ζύμωνε ψωμί γλυκό
με αμύγδαλα και βούτυρο
το έθιμο ήταν αυτό.
Χριστούγεννα πλησίαζαν 
και το ψωμί ήταν δώρο
για το μικρό Χριστό.
Θα πήγαινε στην εκκλησία
για να λειτουργηθεί
κι έπειτα, ξανά στο σπίτι
μ ' ευλάβεια να φαγωθεί.
Έπλασε η κυρά, η Σταματίνα,
μία ζύμη μαλακή
κι εκεί που τα κατάφερε
μια ωραία μπάλα να στήσει
και σχέδια από ζύμη
πάνω της να κολλήσει
πέσαν δύο μπαλίτσες
κάτω στα χαμηλά
κι ούτε που το κατάλαβε
έτσι στα σκοτεινά.
Η λάμπα ίσα που έφεγγε
επάνω στο τραπέζι
και η Κυρά, η Σταματίνα βιάζονταν
γρήγορα να φουρνίσει
είχε παρααργήσει.

Βάζει στο φούρνο τα ψωμί
και πιάνει να μαζέψει
από την ατσαλιά
μα πέφτει το αλεύρι
σκορπάει χαμηλά.
Σκύβει για να μαζέψει
και βλέπει δυο σβολάκια
άσπρα και φουσκωτά.
Τα παίρνει, τα φιλάει
και βγάζει απ' το ντουλάπι
το τσίγκινο   πιατάκι
που πίνει γάλα το γατάκι.
Τα σβολάκια μέσα βάζει
να τα ψήσει και αυτά.
Για το τσίγκινο πιατάκι 
δίπλα από το ψωμί είχε χώρο
και ας ήταν στριμωχτά.

Στο σπίτι απλωνόταν 
ωραία μυρωδιά
που ποιος το ξέρει; Ίσως
τη νιώσαν τα παιδιά
εύχομαι στ' όνειρό τους
να μπήκε στα κλεφτά.

Σκέφτεται η κυρά, η Σταματίνα
να' χει το νου της, να βιαστεί
το τσίγκινο πιατάκι
πρέπει γρήγορα να βγει.
Ξέρει πως το Χριστόψωμο
θέλει ώρα πολλή.
Βγάζει το τσίγκινο πιατάκι
στο χρόνο το σωστό
μα με τη χοντρή πετσέτα
δεν το έπιασε καλά
κάηκε και τινάχτηκε
συμβαίνουνε αυτά.
Τινάχτηκαν και τα σβολάκια
όπως τινάχτηκε η κυρά
και το ένα από τα δύο
έπεσε μέσα στο πιάτο
με τη  ζάχαρη την άχνη
που περίμενε εκεί
το Χριστόψωμο να γίνει.
Έπρεπε με το που θα βγει
λίγο λαδάκι πάνω του να απλωθεί
και με ζάχαρη άχνη να πασπαλιστεί.
Κάνει να πιάσει η κυρά, η Σταματίνα, το σβολάκι
και βγάζει από τη ζάχαρη ένα άσπρο λοφάκι
με αφράτο φρέσκο χιόνι φουσκωτό
μμμμ!!! τι ωραία όψη έχει, σκέφτηκε...
αυτό είναι ένα πανέμορφο γλυκό!
Το βάζει σ΄ένα πιάτο πολύ προσεκτικά.
Βρίσκει κάτω το άλλο, το φυσάει, το καθαρίζει
κι έπειτα με ζάχαρη πολλή το πασπαλίζει.
Έτοιμα! Δύο γλυκά!

Το Χριστόψωμο ψήθηκε.
Με αγάπη, με υπομονή στολίστηκε.
Μπήκε σ΄ένα πανέρι
από πάνω μια πετσέτα καθαρή
κι η κυρά, η Σταματίνα, ευχαριστημένη
έσβησε τη λάμπα
για να πάει να κοιμηθεί.

Έξω η νύχτα δεν ήταν πολύ σκοτεινή.
Μισό φεγγάρι, λίγα αστέρια
ίσα που μπαίναν στην κουζίνα
κι όλο το φως τους, σα να το μάζεψαν εκεί
πάνω στα δύο χιονισμένα γλυκά λοφάκια
ένα γλυκό, εγώ,
γεννήθηκα τη νύχτα αυτή.












Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2022

Η πιανίστρια πετά

Η πιανίστρια ...πετά!

 Είπα και πάλι σήμερα

στο πιάνο να καθήσω
μιά μελωδία αγαπημένη να ξαναθυμηθώ
πάλι με το νερό και τον αέρα να μιλήσω
όλα τα σχήματα του φεγγαριού ν' ακολουθήσω.
Και 'κει που έπαιζα
έγινε ξαφνικά.
Κάτι με σήκωσε ψηλά.
Νερό ,αέρας και φεγγάρι
αγαπημένοι μου οδηγοί
άλλη φορά δεν το θυμάμαι
έτσι να μου 'χουνε φερθεί.
Κάτι άλλο είναι σκέφθηκα
πουουου... μ' έκανε πουλί.
Η μελωδία ξέφυγε από την παρτιτούρα
τα πλήκτρα δεν υπάκουαν
στα χέρια , στο μυαλό
τη μελωδία που άκουγα
και έπαιζα εγώ
ποτέ δεν την ξανάκουσα
αυτό ήταν μαγικό.
Δεν βιάστηκα να φύγω
το πιάνο να αφήσω
κι ούτε έψαξα να βρω
κάποιον άλλο οδηγό
που να ευθύνεται γι αυτό.
Φοβήθηκα .
Με τα ποιος, πότε και γιατί
μπορεί και νααα πεισμώσει σκέφτηκα, η κυρία Μουσική.
Να χαλάσει τη μαγική της συνταγή
κι εγώ από τα ψηλά έτσι ωραία που πετώ
να βρεθώ πάλι κάτω, στο σκαμπώ.

Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2022

ΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑ ( ΔΡΩΜΕΝΟ Ή ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ για το Δημοτικό έως Δ τάξη)

 

ΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΥΧΤΑ
( κουκλοθέατρο)

ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΗΜΕΡΑ: Εγώ είμαι η βασίλισσα της κίνησης, της δράσης.
Εγώ όταν βασιλεύω σπέρνει το σπόρο και οργώνει και θερίζει ο γεωργός.
Εγώ όταν βασιλεύω οδηγάει το κοπάδι στα λιβάδια ο βοσκός.
Εγώ όταν βασιλεύω ανοίγουν τα σχολεία για να παίζουν και να μάθουν γράμματα τα παιδιά.
Εγώ, η ημέρα, όταν βασιλεύω, δουλεύουν χτίστες, μηχανικοί,ηλεκτρολόγοι, μπογιατζήδες, ξυλουργοί, υδραυλικοί
και οι έμποροι με τα ρούχα, τα παπούτσια, τα φαγητά, την ημέρα έχουν ανοιχτά τα μαγαζιά.
Εγώ είμαι το φως που δίνει χρώματα στην πλάση όλη. Και όποιοι έχουνε τα μάτια ανοιχτά, βλέπουν λουλούδια, δέντρα, ζώα, πουλιά, θάλασσες, βουνά.
Τα πιο σπουδαία πράγματα φτιάχτηκαν, όταν βασίλευα εγώ. Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι, μην το ξεχνάει κανείς αυτό, οι άνθρωποι δεν είχαν φως με ηλεκτρισμό.

ΒΑΙΛΙΣΣΑ ΝΥΧΤΑ: Ναι! Είσαι σπουδαία βασίλισσα ημέρα, αλλά…έχεις και σπουδαίο βοηθό.
Τίποτα δεν θα κατάφερνες χωρίς τον ήλιο το λαμπρό.

ΗΜΕΡΑ: Ναι, Ναι βασίλισσα νύχτα, το ομολογώ. Δεν θα καμάρωνα για όλα αυτά. Ο ήλιος και εγώ είμαστε ένα. Ααααχ ….καημένη, να γίνονταν έτσι και με σένα!

ΝΥΧΤΑ: Τι θέλεις να πεις;

ΗΜΕΡΑ: Να… έχεις το φεγγάρι και εσύ αλλά… πότε είναι φλούδα , πότε μισό,
πότε άφαντο στον μαύρο ουρανό. Λίγες φορές ολόγιομο. Αλλά τι μ’ αυτό;

ΝΥΧΤΑ: Αααα! …έχει τη χάρη του σε κάθε φάση του. Είναι και χρήσιμο. Μην το κακολογάς. Όταν το συγκρίνεις με τον ήλιο, το χαλάς.
Μονάχο του ή με τ’ αστέρια συντροφιά
σπάει το σκοτάδι μου, το αλαφρώνει
και όταν οι άνθρωποι κοιτάζουνε ψηλά
βρίσκουν να λάμπει η ελπίδα μες τη σκοτεινιά!

ΗΜΕΡΑ: Ναι! Δε λέω. Ωραία όλα αυτά τα ρομαντικά αλλά να
οι άνθρωποι δεν μπορούν όταν βασιλεύεις
να κάνουν πράγματα πολλά.
Άσε που οι πιο πολλές παρανομίες γίνονται
όταν βασιλεύεις εσύ. Η καλύτερη κρυψώνα είναι το σκοτάδι.

ΝΥΧΤΑ: Πολλές οι κατηγόριες σου βασίλισσα ημέρα
αλλά δες και λίγο παραπέρα.
Πάνε χρόνια τώρα που με τον ηλεκτρισμό
και όταν βασιλεύω εγώ, γίνονται πράγματα πάρα πολλά!
Είναι ανοιχτά νοσοκομεία, επιχειρήσεις, γίνονται γιορτές , τόσα θεάματα καλλιτεχνικά!
Καιαιαι… όσο για τις παρανομίες
και αυτές με την τεχνολογία και τον ηλεκτρισμό
τις αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι το ίδιο.
Όποια κι αν βασιλεύει. Εσύ ή εγώ.
Εμένα μου βρήκαν οι άνθρωποι βοηθό! Χα! χα! Τον ηλεκτρισμό!

ΗΜΕΡΑ: Ναι! Σε αυτό έχεις δίκιο. Συμφωνώ.

ΝΥΧΤΑ: Η δύναμή μου όμως, η δύναμή μου είναι άλλη
όταν εγώ βασιλεύω στο σκοτάδι.
Έτσι όπως απλώνω μόνο μαύρο χρώμα
που όλα τα σκεπάζει
που όλα αφανέρωτα τα κάνει
και ….καθώς έχουν κουραστεί όσο βασίλευες εσύ,
τη νύχτα άνθρωποι και ζώα θέλουν να ησυχάσουν, να ξεκουραστούν.
Σε ύπνο ωραίο αφήνονται, στην αγκαλιά μου παραδίνονται.
Εγώ τους δίνω δύναμη με τον ύπνο το γλυκό.
Έτσι, όταν φεύγω και βασιλεύεις εσύ
είναι έτοιμοι, ορεξάτοι για κίνηση για δράση!
Για όσα καταφέρνουν , βοήθησα και γω.
Εσύ παίρνεις δόξα και χαρά αλλά, σκέψου λίγο, έχω και γω μερίδιο σε αυτά!

( θα υποκλιθούν η μία στην άλλη)

 

οικογενειακές ιστορίες (για παιδιά 4-5 ετών)

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Η μαμά δεν πηγαίνει στο Σούπερ Μάρκετ
δεν πλένει το μπαλκόνι
δεν σκουπίζει με την ηλεκτρική
ούτε κάθεται στο πάτωμα μαζί μου να παίξουμε
γιατί μετά δεν μπορεί να σηκωθεί.
Τώρα που έχει το μωρό στην κοιλιά της η μαμά
δεν πρέπει να κουράζεται είπε ο γιατρός.
Γι αυτό βοηθάει στις δουλειές ο μπαμπάς.
Εγώ έχω στο δωμάτιο τα παιχνίδια
όχι σε όλο το σπίτι σκορπισμένα.
Και το βράδυ, εγώ τα βάζω στα καλάθια.
Σίγουρα είναι κουρασμένα σαν και μένα
θα θέλουν και αυτά να κοιμηθούν.
Η μαμά κάθεται στο σαλόνι.
Διαβάζει, ακούει μουσική…
Είναι πολλή ώρα ξαπλωμένη στον καναπέ
αλλά αφού δεν κοιμάται
ευτυχώς παίζουμε μαζί.
Κάνουμε παζλ, συναρμολογούμε ανθρωπάκια, ζωάκια
και… όταν βαρεθούμε με αυτά
παίρνουμε το αγαπημένο μου. Φιδάκι.
Τα ζάρια κάνουν σκανταλιές
όλο ανεβοκατεβαίνουμε σκάλες
που ευτυχώς, λέει η μαμά, είναι ζωγραφιστές.
Ξέρω. Για τον εαυτό της το λέει αυτό.
Εγώ, χαίρομαι να ανεβοκατεβαίνω τις σκάλες τις αληθινές
αλλά δίχως να με πιάνουν από το χέρι.
Και στο φιδάκι, μόνο να ανεβαίνω θέλω σκάλες.
Γιατί, όταν πρέπει να κατεβώ
πάω πάλι μακριά από το 100.

Το βράδυ με τη μαμά διαβάζουμε
ένα βιβλίο για τα φρούτα και τα λαχανικά
που μου έφερε δώρο η θεία Γεωργία στη γιορτή του μπαμπά.
« Οι ιστορίες του μανάβη του Σάκη».
Αυτό το βιβλίο μου αρέσει πάρα πολύ
γιατί η μαμά κάνει το Σάκη με τη δικιά του τη φωνή
ίδια, σαν τη φωνή του μανάβη που περνάει στο δρόμο
κάτω από το σπίτι μας
που τον ακούμε το πρωί.
Εγώ, δεν ξέρω πώς τον λένε αυτόν τον μανάβη, τον αληθινό
δεν άκουσα ποτέ το όνομά του. Ακούω μόνο που φωνάζει:
« Ελάτε!!! Λάχανα, κουνουπίδια, κρεμμύδια, πατάτες ,πράσα, ντομάτες, όσπρια βραστεράάά…» ( δις)ξανά και ξανά.
Πάντως, όταν η μαμά διαβάζει το βιβλίο: « Οι ιστορίες του μανάβη του Σάκη», εγώ διασκεδάζω. Γελάω με τη μαμά.
Ακούω πάλι να φωνάζει ο μανάβης ο Σάκης,
αλλά κάτω από το σπίτι μας
ο μανάβης ο αληθινός δεν περνά.
Πήρε τη φωνή του και την έδωσε στο Σάκη η μαμά!!!
χα! χα! χα! Χα!...
Σήμερα, όταν τελείωσε το βιβλίο, ρώτησα τη μαμά:
« Ακούει η μπεμπούλα μέσα στην κοιλιά τον Σάκη τον φωνακλά;»
- «Ναι!» μου είπε, « Βέβαια! Γελάει, χαίρεται όπως εσύ και το μωρό!»
-Ααααχ  μπεμπούλα μου της είπα και τη χάιδεψα.
Και ας μην την ξέρω. Και ας μην την έχω δει.
Χάιδεψα της μαμάς μου την κοιλιά

Πάντως αυτό το βιβλίο μου αρέσει πάρα πολύ γιατί
είναι σα να έγινε Σάκης ο μανάβης ο αληθινός.
Είναι σα να έγινε Σάκης και μανάβης αληθινός η μαμά μου.
Αυτή έδωσε τη φωνή του μανάβη του αληθινού
στον Σάκη, το μανάβη του βιβλίου.
Πώς τα κατάφερε! Θέλω να το κάνω και εγώ.
Και… αφού λέει η μαμά ότι χαίρεται το μωρό όπως εγώ
εγώ, θα διαβάζω στην αδερφή μου το βιβλίο αυτό.
Σε λίγο καιρό.
Έτσι, όπως μας το διαβάζει τώρα η μαμά μου,
Θα φωνάζω…
«Ελάτε!!! Λάχανα, κουνουπίδια, κρεμμύδια, πατάτες, πράσα,
ντομάτες, όσπρια βραστερά!!! ( δις) ξανά και ξανά.
Θα περνάει όμως ο μανάβης κάτω από το σπίτι μας;
Θέλω να περνάει, μέχρι να μεγαλώσω λίγο
να μάθω να διαβάζω, να αλλάζω τη φωνή μου
να με ακούει και να γελάει η αδερφή μου!