Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017



Η Νίκη...ένα μοναχικό τζιτζίκι

Η Αλίκη τα 'βαλε με τον Πολυνίκη
επειδή έδωσε την αύξηση στο νοίκι
που του γύρεψε η κυρία Ανδρονίκη
κι όλο ψάχνει κάτω να βρει ένα σκουλαρίκι.

Χίλιες φορές άλλαξα θέση κάτω από το αρμιρίκι.
Ο Πολυνίκης βάζει ούζο στο ποτήρι από ένα μπρίκι
κι έχει ένα “μάσκα πρόσωπο” σαν χαιρετάει την κυρία Βίκη
που είναι στη διπλανή σκηνή μ' έναν ασίκη
- την χρειάζεται, είναι το δεξί χέρι άκουσα που είπε, ενός ειρηνοδίκη-,
και αυτός έχει μπροστά του τη δίκη.

Πάνω στο τραπέζι ελιές, κεφτέδες ,κι ένα πιάτο με τζατζίκι
πόσα του πέφτουν φαγητά στα πόδια τα γυμνά, στην καρέκλα, στο χαλίκι....

Τώρα έχω παρέα. Ήρθαν μύγες, μυρμήγκια, κι ένα τεράστιο σκουλήκι.
Όλο γυροφέρνει τον άντρα της η κυρία Αλίκη
νευριασμένη από τη ζέστη, από το χαμένο σκουλαρίκι
από την αύξηση στο νοίκι, από το πιοτί του Πολυνίκη...
κάνει μια κίνηση αστραπή: του τραβάει το μανίκι
που είναι βουτηγμένο στο τζατζίκι
και του λέει: Φτάνει πια, αυτό είναι ρεζιλίκι.
Γυρνάει το τραπέζι αυτός, και της φωνάζει ...είσαι φρίκη
θα σε πατήσω κάτω, θα σε λιώσω σα σκουλήκι
“ Έλα να την κάνουμε από 'δω βρε Νίκη”
μου λέει τρομαγμένο το σκουλήκι.
“ έχει φαί, τραγούδι και χορό δίπλα από την αποθήκη
οι δικοί σου όλοι σιγοντάρουν έναν τραγουδιστή με σκουλαρίκι
ίδιο, ολόιδιο, με αυτό που φοράει η κυρία Αλίκη.
Τι δουλειά είχες εδώ; μοναχό σου ένα τζιτζίκι;”



Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016




Είμαι γλυκός μα και παραπονιάρης
βγάλε με φωτογραφίες πολλές, πρέπει να προλάβεις
όταν θα έρθουν τα παιδιά και τα τρατάρεις
θα εξαφανιστώ, είμαι σίγουρος γι αυτό.
Είμαι ένας σκύλος που μοιάζει με αρκούδο;
είμαι ένας αρκούδος που μοιάζει με σκύλο;
Με έχεις μπερδέψει, αλλά σημασία δε δίνω.
Ίσα- ίσα, εγκρίνω.
Μου αρέσω πολύ.
Τόσο γλυκό παράπονο ποιος θα το αρνηθεί;
Όλο το ταψί θα εξαφανιστεί.
Έφτιαξες πρωταγωνιστή για ταινία παιδική
δεν ξέρω αν το κατάλαβες, δεν είναι η συνταγή
δεν είναι η ζάχαρη, η σοκολάτα, η σαντιγύ
είναι το μεράκι, η αγάπη με δυο κινήσεις μοναχά
για...τις σοκολατένιες στάλες λέω, για τη ματιά. 

Βγάλε πολλές φωτογραφίες να με μοιράσεις στα παιδιά
και πες τους,
" Ο κερασομύτης σας εύχεται χρόνια πολλά!"

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016



Ένα αλλιώτικο χιονισμένο βουνό
πολύ -πολύ γλυκό
πάνω στην καλή τραπεζαρία
κοντεύει να φτάσει το φωτιστικό.
Σχέδιο, το είπε η μαμά, αρχιτεκτονικό
και αμέσως το διόρθωσε
είναι έργο τέχνης είπε, γλυπτό.
Σωτήρη μου, συνέχισε η μαμά, σ' ευχαριστώ
άμα δεν ήσουν εσύ
μόνη μου δεν θα το έκανα αυτό.

Πόσο καμαρώνω!...δεν μπορώ με λέξεις να το πω.
Στείλαμε φωτογραφίες με το κινητό στα ξαδέρφια μου στην Κρήτη
στείλαμε στην κυρία Τζένη, στην κυρία Αφροδίτη
στείλαμε και στις " Προκομμένες" στοFace , και η μαμά,
είπε ότι τόσα like δεν είχε πάρει άλλη φορά.
Εγώ , μετά από αυτή την επιτυχία
έψαξα να βρω πώς τα κατάφερα, ...ποια ήταν η αιτία.
Βέβαια, είχα ασχοληθεί λίγο με τη ζαχαροπλαστική
στο νηπιαγωγείο με την κυρία Κική
που είχαμε φτιάξει κουλουράκια..., αλλά
δεν τα στήσαμε να γίνουν βουνό.
- Τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσε να είχε γίνει αυτό-.
Ούτε με ζάχαρη άχνη τα είχαμε πασπαλίσει
θα... το θυμόμουν.
Αυτό το κόλπο με το σουρωτήρι
από το μυαλό μου δε λέει να ξεκολλήσει..
Τέτοια πυραμίδα πάντως δεν έχω χτίσει άλλη φορά
και μάλιστα με τόσο περίεργα υλικά.
Η ζάχαρη εδώ βλέπετε, έπρεπε να σταθεί αφράτη, φουσκωτή
και ο κάθε κουραμπιές σε τέτοια θέση να μπει
που να μην χαλάσουν οι αποκάτω και οι διπλανοί.
Έπρεπε να τον πιάνουμε πολύ προσεκτικά
από τα πλαϊνά και χαμηλά
γιατί η ζάχαρη η άχνη, πατικώνεται, χαλά.
Τα lego, τα ξυλάκια, οι πέτρες στην παραλία...
όλα μετά από τους κουραμπιέδες μου φαίνονται αστεία!
Κομματάκι- κομματάκι στρογγυλό, χτισμένο
ετούτο το  ψηλό χιονισμένο βουνό
είναι για μένα κατόρθωμα πραγματικό.
Πόσο καμαρώνω!...Δεν μπορώ με λέξεις να το πω.
Μαμά: Γιάννη, έλα, βγάλε μας μια φωτογραφία στην τραπεζαρία
Γιάννης: Να ΄μαι. Πάρτε πόζα,...Τέλεια!
Και.. του χρόνου με υγεία!

ΚΑΛΑ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!


 

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016




βέλη υγρά πάρα πολλά
όλες οι στάλες της βροχής
στόχους χρωματιστούς σημαδεύουν
να πάρουν χρώμα και αυτές γυρεύουν.
όλοι οι στόχοι οι χρωματιστοί
επίτηδες στην ομπρέλα μου έχουν μπει
θέλω να χρωματίσω τη βροχή...
Αυτό στη μαμά το είπα το πρωί
και αυτή μου είπε:
" έχω να κάνω με έναν ποιητή!"
και με έκανε μια αγκαλιά σφιχτή.

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016




 "Τα... χαμόγελα δεν κάνουν φασαρία""
μου είπε μια μέρα η μαμά
"αλλά πολύ- πολύ συχνά
έχουνε να πούνε πιο πολλά
ακόμα κι απ' τα γέλια τα πολλά τα τρανταχτά."
Τι λες τώρα με μπέρδεψες της είχα πει
δηλαδή με...τα χαμόγελα χαιρόμαστε πιο πολύ;
εμείς όταν παίζουμε με τα παιδιά ξεκαρδιζόμαστε από τη χαρά
και ακουγόμαστε σ 'ολη τη γειτονιά
όταν βλέπουμε κινούμενα μας πονάει από τα γέλια η κοιλιά
και... με τα γαργαλητά το ξέρεις , κι εσύ γελάς δυνατά.
Ναιαιαι ... όλα αυτά είναι σωστά...αλλά..να
τα χαμόγελα βγάζουν την από μέσα μας χαρά
δίχως να παίζουμε με τα παιδιά στη γειτονιά
δίχως κινούμενα σχέδια αστεία
δίχως γαργαλητά
ταααα χαμόγελα είναι ελπίδα, αγάπη, εμπιστοσύνη
από μια ψυχή που ανοίγεται με καλοσύνη.

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2016

Για την γιορτή του παππού και της γιαγιάς

1)   Ο παππούς και η γιαγιά
το ξέρουν όλα τα παιδιά
είναι αγάπη , είναι χαρά
είναι τραγούδια, είναι γλυκά
και... παραμύθια στο σκοτάδι
αλλά.. άμα έχουν και λεφτά;
Εεεεεε...τότε είναι πιο καλά!






2)  Και 'γω που δεν έχω παππού
και η γιαγιά δεν με θυμάται
και όλο κλαίει και φοβάται
δεν παραπονιέμαι βρε παιδιά..

Ο φίλος μου ο Αντώνης
που με καταλαβαίνει
με αφήνει να φωνάζω τον παππού του, παππού
γιατί,
όταν εκείνος μου μιλάει και με κοιτάει όπως τον Αντώνη
έχω κι εγώ παππού,
αυτή είναι η ιστορία,...όλη.


Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016




έλαμψε ο ήλιος κι άστραψε
πάνω στη φορεσιά σου

του Αιγαίου το τραχύ βουνό
ο αγέρας, τ' αρμυρό νερό
κι οι μουσικές της λύρας
όλα φανερωθήκανε
μέσα από τη θωριά σου,
κι εγώ απόκαμα ως εδώ
σαν τη ζωή μου το βουνό
ένα σου νεύμα περιμένω
για να μπω
δίψασα δροσερό νερό
πείνασα σπιτικό γλυκό
αχ να 'ναι απ' τα χεράκια σου το κέρασμα μικρή κυρά
κι ας είμαι ξένος, κράτα τα μάτια χαμηλά.