Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου 2019

Η αλεπού και ο ξυλοκόπος



                                            θεατρικό   Δρώμενο

                                
             Η  αλεπού και ο ξυλοκόπος
( Ο ξυλοκόπος κόβει ξύλα κι έρχεται λαχανιασμένη η αλεπού)

ΑΛΕΠΟΥ: Γείτονά μου βοήθησέ με
άκουσες τις τουφεκιές
πώς σφυρίζουν στον αέρα.
Είναι κοντά οι κυνηγοί
κι εγώ τρέμω η καψερή.
Εδώ τα δέντρα ειν’ αραιά
θάμνους δε βλέπω πουθενά.
Δεν έχω κάπου να κρυφτώ
ααααχ…. Πώς το’ παθα αυτό;

ΞΥΛΟΚΟΠΟΣ: Και ‘γω πώς να σε βοηθήσω;
τρέχα από ‘κει, προς το χωριό.

ΑΛΕΠΟΥ: Τι λες; Ο ήλιος έχει βγει
θα με κάνουν τσακωτή
είναι όλοι ξυπνητοί
δεν θα μ’ αφήσουν ζωντανή.
Κάποιοι ευκαιρία ψάχνουν
να με κάνουνε χαλί
κι άλλοι γύρω απ’ το λαιμό τους
θέλουνε γουναρικό
φίνο να ‘ναι και ζεστό.

ΞΥΛΟΚΟΠΟΣ: Κάτω στις νεροτριβές
έχει ένα σωρό σπηλιές
τράβα προς τη ρεματιά.

ΑΛΕΠΟΥ:Τ’ ακούς; Έχουν και σκυλιά
κι εγώ, το βλέπεις; Κοίτα εδώ
το ‘να μου πόδι είναι λειψό
δεν θ’ αντέξω, πίστεψέ με
τόσο άγριο κυνηγητό.

ΞΥΛΟΚΟΠΟΣ: Πήγαινε ‘κει. Μες την καλύβα.
Μόνο πρόσεξε καλά
έχω μέσα δύο πουλιά
και τα θέλω ζωντανά.
Μακριά από τα κλουβιά.

ΑΛΕΠΟΥ: Ααααα!  Καλέ μου ξυλοκόπε
έχε μου εμπιστοσύνη
δεν θα πειράξω τα πουλιά
κρυψώνα θέλω, μοναχά.
( φεύγει και κρύβεται στην αποθήκη που έχει κενά ανάμεσα στα ξύλα απ’ όπου και θα βλέπει)

Μουσική
ΚΥΝΗΓΟΣ 1: Καλημέρα ξυλοκόπε
μήπως είδες μια αλεπού;

ΞΥΛΟΚΟΠΟΣ: Εγώ, δεν είδα τίποτα ( δυνατά)
τετράποδα εδώ γύρω.
Σκουλήκια θες; Μυρμήγκια; Ένα σωρό.
Τ’ άλλα θα φύγαν στο βουνό
φοβούνται από το κοπτικό.( θα το δείξει)
( με το ένα χέρι θα δείξει επίμονα την καλύβα, με το άλλο θα δείξει το βουνό)

ΚΥΝΗΓΟΣ 2: Δε μπορεί να μην την είδες.
Πρέπει από  ‘δω να πέρασε.
Τη βλέπαμε από μακριά
να ανεβαίνει στην πλαγιά
από τούτη τη μεριά.

ΞΥΛΟΚΟΠΟΣ: Έχω τόση πολλή δουλειά
δε σήκωσα κεφάλι
εγώ, δεν είδα τίποτα (δυνατά) (θα δείξει πάλι προς την καλύβα)
μη με καθυστερείτε
άμα ανεβείτε το βουνό ( θα δείξει το βουνό με το άλλο χέρι)
μάλλον θα τη βρείτε.

ΚΥΝΗΓΟΣ 3: Μάλλον; Πρέπει να τη βρούμε.
Καιαιαι…  θα την περιποιηθούμε.
Μας ρήμαξε τρία κοτέτσια.
Δεν έχουμε πουλερικά.
Ξεμείναμε κι από αυγά.

ΞΥΛΟΚΟΠΟΣ: Εγώ, δεν είδα αλεπού.( Θα δείξει προς την καλύβα)
Μακάρι να μπορούσα κάπως να βοηθήσω
και στο βουνό με τ’ όπλο μου (θα δείξει με το άλλο χέρι το βουνό)
να σας ακολουθήσω.

ΚΥΝΗΓΟΙ μεταξύ τους: Πάει, τη χάσαμε. Ατυχία.
Άντε γεια, κι άμα τη δεις
κοίτα μη τη λυπηθείς.
(έφυγαν και βγήκε η αλεπού από την καλύβα)
ΞΥΛΟΚΟΠΟΣ: Εεεε… πού πας;
Δίχως να πεις ευχαριστώ;
Αχάριστη και βιαστική.
Γιααα… να πάω στην καλύβα
τα πουλιά είναι εκεί;
( μπαίνει και βγαίνει αμέσως)

ΑΛΕΠΟΥ: Το είδες. Δεν τα πείραξα.
Εσύ όμως με πρόδωσες.
Άλλα έλεγε το στόμα σου
άλλα έδειχνε το σώμα σου.
Με το ‘να χέρι στην καλύβα
με το άλλο κατά το βουνό
θα σε πήραν για λωλό.
Δεν σε κατάλαβαν  οι κυνηγοί.
Ήμουν πολύ τυχερή.( και έφυγε λυπημένη χωρίς έπαρση)

              






Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2019

                                         
             

                                   Ο Κηπουρός

Την περασμένη Κυριακή
στην Άγια Θέκλα στη Χαλκιδική
έγινε γαμπρός ο κύριος Φανερός
και ήταν η δεύτερη φορά
που επιβάλλονταν γι αυτόν να ανεβούμε
κατακαλόκαιρο τόσα σκαλιά.

Τριανταδύο χρόνια ήταν μοναχός του ο κύριος  Φανερός
τόσα ήταν που δούλευε σε μας, σαν κηπουρός.
Πώς πέρασε ο καιρός;
Λιγόλογος, αθόρυβος, τακτικός
στο δωματιάκι του ζούσε σα μοναχός.
Μέσα στον κόσμο μοναχός.
-Τη στάση αυτή απέναντι στη ζωή
δυσκολεύτηκα να τη περιβάλλω με σιωπή
δίχως αναλύσεις και γιατί.-

Μικρή όταν πήγα πρώτη φορά
στο σπιτάκι του κήπου να τον ειδοποιήσω
για κάτι που τον ήθελε η μαμά,
ξαφνιάστηκα. Μπήκα και βγήκα με τη μία.
Φοβήθηκα. Ήταν σκοτεινά
και είχε λίγα πράματα παλιά.
Τέτοιο σπίτι δεν είχα δει άλλη φορά.

Μεγάλωσα....
σαν τα δέντρα του κήπου μας και 'γω
εκείνα με τη φροντίδα του ήλιου
του νερού, της γης, του Φανερού
και 'γω
με τη φροντίδα τόσων ανθρώπων γύρω μου
και του καιρού που μεγαλώνει τους μικρούς
σιγά- σιγά...
με λόγια, φαγητά, ποτά
μουσικές, σιωπές, φόβους, θυμούς
λύπες, χαρές, δισταγμούς, παρορμητισμούς
μέσα και έξω από κήπους...
Μεγάλωσα...

Στους γάμους χαίρονται
στους γάμους δε λυπούνται.
Γιατί έβαλα τα κλάματα;
Έπρεπε να χαρώ. Να ευχηθώ.
Εικόνες...
από τότε που κρυβόμουν
κι έκλαιγα και φοβόμουν
που όλοι οι μεγάλοι μαυροφορεμένοι
ακολουθούσαν τη νεκρή
με στοίχειωσαν.
Γρήγορα σφάλισα τ' αφτιά στα μοιρολόγια
κι' απόστρεψα τα μάτια της μνήμης
που είδαν το νέο άντρα
να τον βαστάζουν δύο για ν΄ανεβεί.
Τον έδιωξα από μπροστά μου, εκείνον τον Φανερό.

Μπήκαμε στην εκκλησία
την περασμένη Κυριακή.
Γαμπρός και νύφη εκεί
με άσπρα μαλλιά
αγκαζέ.
Στημένοι απέναντι από το ιερό.
Πουκάμισο άσπρο, μαύρο παντελόνι αυτός
κι αυτή γαλάζιο φόρεμα μακρύ.
Καλεσμένοι λιγοστοί.
Παπάς στ' άσπρα άμφια
πετραχείλι γαλαζοχρυσό
άρθρωση καθαρή.
Μέσα δροσιά
έξω ηττημένη η κάψα του μεσημεριού.
Ήλιος φιλτραρισμένος
απ' τα χρωματιστά τζαμάκια
θαμπό ουράνιο τόξο σκορπισμένο
φώτιζε την τελετή.

Σε σπαστά ελληνικά
άκουσα δίπλα μου μία κυρία:
" Θα φύγουν αμέσως για τον Καναδά
η Μισέλ σε μία εβδομάδα πιάνει δουλειά".

" Να ζήσετε"
"Να ευτυχήσετε"
είπε πριν από μένα η μαμά
με έκδηλες χαρές, με φιλιά.
Είπα "να ζήσετε" σχεδόν ψιθυριστά.
Ευτυχώς τους αγκάλιασα.
Ένιωσα καλά.

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2019

Η   ΓΗ  ΜΟΥ
Με ατέλειωτο στα χρώματα του πράσινου ριγέ
στης Άνοιξης τον ερχομό
απαντώ

και στους κύκλους που ορίζω, φυλάω
τις καστανιές μου και το σπίτι.
Καμαρώνω.
Χάρηκα που υπάκουσε στους χειρισμούς μου η κοπτική μηχανή.
Έτσι όπως βλέπω τώρα τη φωτογραφία 
βλέπω από ψηλά τη γη μου
εγώ, ο δουλευτής της χαράς
γιατί χαρά μου δίνει που την υπηρετώ.
Ταξίδια δεν έκανα στον ουρανό.
Κι ούτε θέλω να κάνω.
Ο θόλος του μόνο για σκέψεις, για ενατενίσεις. Μόνο αυτό.
Εγώ λατρεύω το χώμα που πατώ.
Μ' ένα ανεμόπτερο πετούσε ο γεωπόνος
και με φωτογραφίες όρισε τον τόπο της ευθύνης του.
Να κάνει σχέδια, να στείλει τις αναφορές του
αυτό του είχε ανατεθεί.
Απλώς κάποιες φωτογραφίες τον μάγεψαν
και θέλησε με κάποιους να τις μοιραστεί.

Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2019

                                               


                                         Για φιλόζωους αποκλειστικά

   Στο σαλόνι του Λευτέρη
προτού έρθει  η κότα η Μαίρη
η ζωή της ήταν άλλη
σε μια αυλή στην Αμφιάλη.

Στο σαλόνι του Λευτέρη
δίπλα απ' τη μεγάλη φτέρη
πεταρίζει η Ραλού
στο κλουβί από μπαμπού.
Δώρο είναι η καρδερίνα
του την είχε φέρει η Ντίνα
η ξαδερφή του απ' τη Βυτίνα.

Στο σαλόνι του Λευτέρη
ένα μήνα το Καλοκαίρι
έχει χάδια, ύπνο, φαί
ο σκύλος τους Θεμιστοκλή
επειδή το αφεντικό του
έχει το αυχενικό του
πηγαίνει στη Χαλκιδική
για θεραπεία ειδική
που γίνεται μόνο εκεί.

Συνταξιούχος ο Λευτέρης
δέκα χρόνια ήταν λαντζέρης
και τριάντα ταπετσέρης.
Απ' όταν αφουγκράστηκε
τι θέλει, τι ζητά
να 'χει για συντροφιά
γυναίκα δεν ευδόκησε μαζί του για να ζήσει
εκτός γάμου αρνήθηκε παιδιά να αποκτήσει
κι ακάλεστη όταν μπήκε
στο σπίτι η μοναξιά
κάτι συνέβη μέσα του
ζήτησε συντροφιά.

Σιγά- σιγά φανήκανε
και στο σαλόνι μπήκανε.
Η Μαίρη, η Ραλού και ο σκύλος του Θεμιστοκλή
συγκάτοικοι που έδιωξαν την κρύα μοναξιά
και στου Λευτέρη την καρδιά χάρισαν ζεστασιά.

Δευτέρα, 1 Ιουλίου 2019



                             Καλοκαίρι στη λαϊκή
Ελάτε στο βασιλιάά...
Ελάτε στο βασιλιάά...
ακούω, κάποιος φωνάζει
μα δεν τον βλέπω πουθενά.

Εγώ κρατάω σφιχτά το χέρι της γιαγιάς
όχι μόνο γιατί το υποσχέθηκα στη μαμά
αλλά εδώ φοβάμαι μη χαθώ πραγματικά.
Τέτοια ανακατωσούρα είδα μόνο
το Καλοκαίρι στο πανηγύρι στον Αη- Λια
που πήγα με τη θεία Αθηνά.
Ελάτε στο βασιλιάά
Ελάτε στο βασιλιάά...
ωωχ ..., ακούγεται πιο δυνατά
μου πήρε τα αφτιά
μάλλον είμαστε πολύ κοντά στο Βασιλιά.
Και πραγματικά!
Στεκόμαστε μπροστά του με τη γιαγιά.
Δεν βλέπω όμως τίποτα βασιλικό.
Στέμα, στολίδια, ρούχα μακριά φανταχτερά
εγώ, τέτοια περίμενα να δω
γιατί, σκέφτηκα, κάποιος θα ντύθηκε βασιλιάς στη λαϊκή
έτσι όπως ντύνονται κλόουν, ξυλοπόδαροι, μερικοί
που τους βρίσκουμε όταν πάμε στην αγορά
για να πάρουμε ρούχα, παπούτσια, δώρα , σχολικά....
Ετούτος ο βασιλιάς από πάνω φοράει φανέλα σαν τις δικές μου
αλλά από κάτω δεν βλέπω επειδή
τα καρπούζια μπροστά ένα σωρό
ολόκληρα κι ένα χοντρές φέτες, κάνουν βουνό.
Κυρία μου...! λέει στη γιαγιά ο βασιλιάς
και με κανονική φωνή. Όχι δυνατά
δοκίμασε, καρδιά
από ένα καρπούζι, ένα κομματάκι
το βγάζει με μία μαχαιριά
και το δίνει στη γιαγιά.
Εγώ φοβάμαι μήπως κάποιος κοπεί
αυτό το μαχαιράκι φαίνεται επικίνδυνο πολύ.
"Μμμμ!!!... πραγματικά!
τι γλύκα! τι γεύση είναι αυτή!
Βασιλιάς το καρπούζι
καλά κάνεις και φωνάζεις εσύ"
λέει η γιαγιά.

Στη λαϊκή όλοι το ξέρουν
μαζί με αυτούς τώρα και' γω
το Καλοκαίρι το καρπούζι
είναι ο βασιλιάς εδώ.

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019

                        

 Διαχείριση σκουπιδιών
Σήμερα στο σχολείο τρεις φορές μπράβο μου είπε ο κύριος και 'γω
κοίταξα την Σοφία, το Θανάση και τη Μαρία
-που με κοροϊδεύουν πολλές φορές όταν δεν λέω καλά την ιστορία-
με βλέμμα αυστηρό.
Στραβομουτσούνιασαν, γυρνώντας να με δουν με απορία
τους κακοφάνηκε που τους πήρα τα πρωτεία. 

Αυτά που γράφει ο Τάσος είπε ο κύριος  στην τάξη
είναι αλήθειες που όλοι πρέπει να τις συνδέσουμε παιδιά
με τα μικροπράγματα που ο καθένας μας μπορεί να κάνει
είναι ένας τρόπος και αυτός να μην γεμίζουνε οι κάδοι.
Σας διαβάζω , ακούστε σας παρακαλώ
και ανοίξτε τα μάτια σας ,γύρω μας υπάρχουν  λύσεις
στο πρόβλημα της διαχείρισης κάποιων σκουπιδιών.

Τα σκουπίδια μολύνουν το περιβάλλον
όλοι το ξέρουμε αυτό
και 'μεις εδώ που έχουμε όλοι ζωντανά
πολλά αποφάγια μας μπορούμε να τα δίνουμε σ' αυτά.
Έτσι κάνουμε οικονομία αφού αγοράζουμε λιγότερες έτοιμες τροφές
που άμα , όπως λέει ο πατέρας μου, βάλεις και στην Κόρινθο τις διαδρομές
άμα βάλεις και τα βάρη που σηκώνουμε , τις πληρώνουμε χρυσές.
Δέκα φορές πήγε στο γιατρό, έβγαλε ακτινογραφίες
και 15 μέρες που έμεινε ξαπλωμένος στο σπίτι,
έκανε φυσικοθεραπείες.
Πήγαν πίσω όλες του οι δουλειές.
Γιατί; Γατί κουβάλησε και των δύο θείων μου  τις ζωοτροφές.

Όταν ταίζουμε τα ζώα φυσικές και όχι επεξεργασμένες τροφές
λέει ο μπαμπάς,
 σίγουρα είναι για την υγεία τους πιο καλές.
Ούτε μαζεύονται κουνούπια και ποντίκια στους κάδους
ούτε γάτες ούτε σκυλιά
γιατί αφού  δένουμε  τις σακούλες για να  πάμε τα σκουπίδια εκεί,
όλα τα ζώα   που δεν έχουν αυλή και αφεντικό
σκίζουν τις σακούλες και γεμίζουν το δρόμο
όταν ανακατεύουν για να βρούνε φαγητό.
Εμείς, λέει ο πατέρας μου, εμείς, το κάθε σπιτικό
μπορούμε να προστατέψουμε το περιβάλλον
μπορούμε να έχουμε τη μικρή μας πόλη καθαρή
λιγοστεύοντας τα σκουπίδια μας για αρχή.
Και  η σοδειά που δεν αγοράζουν οι εμπόροι
άμα κανονίσουν οι αγρότες να πηγαίνει στις αυλές
τότε για 2-3 μήνες  δεν θα χρειαστεί κανένας ζωοτροφές.
Η μικρή μας πόλη πρέπει να είναι καθαρή.
Για την υγεία μας και για την ανάπτυξη την οικονομική.
Φτιάξαμε το λαογραφικό μας μουσείο στην πλατεία
Περιμένουμε επισκέπτες, αυτοί θα αφήσουν λεφτά
απαγορεύεται να βλέπουν ξεχειλισμένους κάδους
και στο δρόμο πάνω από τα σκουπίδια
γατιά, ποντίκια ,αδέσποτα σκυλιά.

Όλα αυτά τα λέει ο μπαμπάς μου  με το θείο Στράτο
που έχει θέση στο Δημοτικό συμβούλιο στο Κιάτο
και 'γω τα ακούω κι ας είμαι στο δωμάτιό μου
και ας νομίζουν ότι παίζω  με το κινητό μου.


Τρίτη, 4 Ιουνίου 2019



                               Για... παππούδες και γιαγιάδες

Η γιαγιά μου η Ευτυχία
από την Αμφιλοχία
πάντοτε μας φέρνει αβγά.
Ποτέ δεν έρχονταν παλιά.
Έτσι λέει η μαμά.
Πού να το ξέρω εγώ αυτό;
γίνονταν πριν να γεννηθώ.
Και πιο μετά που ήμουν μωρό με μπιμπερό
μέχρι να πάω Δημοτικό
η γιαγιά μου η Ευτυχία
με τον παππού και με τη θεία
ζούσανε στη Γερμανία.
Ο παππούς πέθανε κεί
στα ξαφνικά από συγκοπή
και απ' ότι λένε όλοι
με είχε μες το πορτοφόλι.
- φωτογραφία εγώ μωρό
που την έχω δει και 'γω
μου την έδειξε μια μέρα
στο σπίτι της η θεία Γωγώ-.

Το Καλοκαίρι πάμε στην Αμφιλοχία.
Μένουμε στη γιαγιά Ευτυχία.
Εκεί περνάω καταπληκτικά.
Ταϊζω τις κότες και τα γαλιά με τη γιαγιά
παίζω με τα παιδιά από τη γειτονιά
και κάθε απόγευμα στην παραλία μέχρι αργά...
ως να βουτήξει κόκκινος ο ήλιος στα νερά.
Ευτυχώς!!!!...
γι αυτό λέει κάθεται η μαμά.
Δεν βιάζεται. Τις πιο πολλές δουλειές τις κάνει η γιαγιά!